Albanië

Albanië stond al lang op mijn lijstje, vooral door alles wat er verlaten staat. Overal zie je bunkers, oude fabrieken en militaire gebouwen uit de tijd van Enver Hoxha. Mijn eerste doel was een verlaten vliegtuighangar bij Lezhë. Dat liep anders: het bleek nog altijd militair domein. Les één in Albanië: er staat zoveel verlaten dat je niet op een militaire basis moet gaan rondsnuffelen.

De eerste echte dag begon om zeven uur, gewekt door toeterende auto's en kakelende kippen. Liggen blijven had geen zin, dus ik reed naar Krujë: een klein stadje tegen de berg, met een oude bazaar van kasseien en houten winkeltjes en het kasteel van Skanderbeg erboven. Daarna reed ik nog hoger, naar het klooster boven de stad. Het uitzicht over de vlakte tot aan de zee maakt de haarspeldbochten meer dan goed.

In Shkodër had ik in de hostel al met een paar mensen afgesproken om samen de Theth-hike te doen. Het werden er uiteindelijk tien, en we huurden samen een villa in de bergen. Het weer was slecht: regen, wolken die tussen de toppen bleven hangen en een hike die telkens werd uitgesteld. Toch werd het een van de mooiste stukken van de reis: samen koken, kaarten op een houten tafel, en de mist die af en toe openbrak en de bergen liet zien.

Ik heb er niet veel over opgeschreven, maar het was super. Soms is dat het beste verslag.