Bulgarije

Ik landde in Sofia, haalde een Suzuki S-Cross op en reed meteen de bergen in. De eigenares van mijn eerste hostel tekende de mogelijkheden in de buurt voor me uit, en zo kwam ik bij het Rila-klooster terecht: rood-wit gestreepte bogen, beschilderde gewelven en daarachter besneeuwde toppen. Onderweg stopte ik nog voor een rivier die door het bos raasde, en voor een restaurant hoog op de berg.

De volgende ochtend keek ik nog of ik ergens kon skiën, maar half april was het seizoen echt voorbij. De pistes lagen er wel nog wit en verlaten bij. Via de meren rond Rakitovo reed ik naar Plovdiv.

Plovdiv is prachtig: de kleurrijke huizen van de oude stad, een Romeins theater midden in het centrum en heuvels met uitzicht over de daken. Op 20 april, mijn verjaardag, stond er een groot folkloreoptreden in het centrum, met dansgroepen in traditionele klederdracht. Toch voelde die dag ook eenzaam. In het hostel zei niemand goedendag, en ik vond niemand om mee te praten.

Dus ging ik toch naar Sofia, wat eerst niet het plan was. Dat was de beste beslissing van de reis. In No1 Hostel Sofia was het gezellig, maar 's nachts was het er stil. Toen een groep Fransen luid binnenkwam, regelde een klein Russisch madammetje zonder één woord Engels dat in een mum van tijd. Ik zag de Alexander Nevski-kathedraal bij nacht, de Romeinse ruïnes onder de straten en de wissel van de wacht aan het presidentieel paleis.

Op de laatste dag deed ik met nieuwe vrienden een wilde wandeling: over een rivier klimmen, door het water waden en zwemmen in een 'heetwaterbron' die eerder lauw was. Een perfecte afsluiter.